Als trouwe volger van het Credo twijfelde ik natuurlijk geen moment wanneer op de redactie de vraag werd gesteld wie in de voetsporen van de Frye tweeling wou treden. Voldoet deze 9de game van Ubisoft die zich deze keer afspeelt in Victoriaans Londen aan alle verwachtingen? Lees het hieronder en onthoud: “Hou je lemmet uit de buurt van het vlees der onschuldigen, verberg je in het volle zicht en breng het broederschap nooit in gevaar!”.
Het verleden is jouw speeltuin
Een groot deel van alle Assassin’s Creed titels is rotzooien in de immense speelwereld. Je hebt zo’n vrijheid in beweging dat ik soms uren deed om naar mijn bestemming te gaan die in het begin maar 250 meter weg lag. Dit is deel van AC’s charme en ontbreekt ook in Syndicate niet. Telkens wanneer ik op weg was naar de volgende missie kwam er wel iets tussen dat ik moest en zou afhandelen, en ook al was ik in het begin aanzienlijk te zwak om sommige zijmissies aan te kunnen, probeerde ik telkens opnieuw, want “ik was zo dichtbij”. Het fijne aan alle episodes van deze gameserie is dat je steeds historische figuren tegenkomt die jou helpen in je queeste. Om er enkele te noemen: Alexander Graham Bell, Charles Dickens en Karl Marx. Het is natuurlijk niet altijd een beetje rondlopen, koetsieren, springen en celebrity spotting. Moesten er geen problemen zijn in de wereld, zouden er geen Assassijnen nodig zijn, dit is nu niet anders. Victoriaans Londen gaat gebukt onder de onderdrukking van de werkmens door de Tempeliers. Het is aan onze tweeling om daar een eind aan te maken.
Twee assassins?
Jawel, deze keer kan je dus tijdens alle open wereld missies kiezen of je voor bruut geweld in de vorm van Jacob Frye gaat of eerder voor zijn minder conflictgerichte sluipende zuster Evie. Beide hebben ze ook hun op maat gemaakte missies. Terwijl Jacob bezig is met de grootste Bende van Londen te creëren en de onderwereld over te nemen, is Evie op zoek naar een geheim artefact. Toch hebben ze ook één gezamenlijk doel: Londen uit de handen van de Tempeliers bevrijden. Je kan ook het grootste deel van de game met één character spelen, aangezien ze beide goed genoeg zijn in de skills waar de andere in uitblinkt. Jacob kan sluipen en Evie kan er nog aardig op los kloppen voor een frêle vrouw (feministen aller landen verenigt u!!). Ook deel je alle inkomsten en crafting materials dat je verdient en kan je de vaardigheidspunten zowel voor Jacob als voor Evie tezamen gebruiken, wat een groot voordeel is.
The Rooks!
Nieuw in deze episode van de Assassin’s Creed serie is dat je een bende hebt, de Rooks. Het leuke aan een bende hebben is dat ze je sowieso te hulp komen wanneer je in gevaar bent en je ze kan rekruteren om je te volgen op een missie. Nu, een bende losers als bende is ook niet goed genoeg voor een Assassijn dus moet (lees: kan) je ze upgraden. De Rooks hebben een heel eigen skilltree waar je je in kan uitleven. Zo kan je ze bijvoorbeeld betere koetsen geven, de vaardigheid leren om politiemannen om te kopen, sterker maken, beter bewapenen en zo veel meer. Dit kost uiteraard meer geld en materiaal dan jezelf te upgraden aangezien het een hele bende is. Hoe meer gebied je vrij speelt, hoe meer invloed de Rooks krijgen. Verwaarloos deze gozers niet, want ze zijn een waardevolle asset in de strijd tegen de Tempeliers.
A bad day in London is still better than a good day anywhere else!
Victoriaans Londen is een afschuwelijke plek om te wonen als je niet vermogend bent, maar toch heeft het een bepaalde charme. De kaart in deze AC is opgedeeld in Whitechapel, Southwark, Westminster, the Strand, Lambeth en de rivier Thames. Het is heerlijk om in London rond te rennen, springen, ziplinen en te klimmen. Het visuele aspect van de game komt prachtig tot uiting en wordt nog beter benadrukt door de muzikale ondersteuning, waardoor je volledig in de speelwereld wordt opgeslokt. Het moment dat je de Big Ben of een andere hoge toren beklimt en je over de vlakte uitkijkt, geeft bij momenten kippenvel, zeker als je daarna een leap of faith doet in een kar vol hooi.
Heb jij het in je?
Om een Assassijn te zijn moet je vliegensvlug zijn zowel in je bewegingen tijdens het free runnen als tijdens gevechten. Het combat systeem in AC: Syndicate is vrijwel hetzelfde gebleven. De actie iconen komen als je een paar foutjes maakt boven de vijand hun hoofd te staan. Je bewegingen tijdens het rennen zijn iets meer tricky. Je krijgt vrij vroeg in de game een zip-gun waarmee je heel snel van gebouw tot gebouw kan glijden. Dit gaat soms nogal stroef, aangezien het vervloekte ding vaak de neiging heeft om zich te hechten aan een punt waar je niet naartoe wil. Dit vergt net zoals bij het free-runnen een beetje oefening en eens je de smaak te pakken hebt, vlieg je door en over de Londense straten. Wat ook nieuw is in deze installment van de franchise is dat je met paard en koets kan rijden, hoewel ik het zelf niet zo leuk vind, omdat er te veel verkeer is en het (net zoals in het echte leven) niet zo makkelijk is om met paard en kar te manoeuvreren om echt snel te gaan. Toch is het een leuke toevoeging en brengt het het straatbeeld tot leven. Een andere fijne extra is wanneer je op een klein bootje springt waar een man opstaat, hij in het water valt van de schok. Serieus, die shit is hilarisch, ik heb hier 2 uur aan besteed om zulke bootjes te zoeken (I’m a simple man).
Verdict
Assassin’s creed is gewoon zo’n reeks die elke gamer op zijn rek heeft moeten staan, ook al heeft het enkele missers op zijn palmares (ik kijk naar jou, Unity). AC: Syndicate hoort hier zeker niet bij en gaat terug naar de roots van de serie met de prachtige omgeving, spannende missies, diepgaande personages en uitstekende muzikale begeleiding. Ondanks dat Syndicate trouw bleef aan de dingen die de serie groot maakten, heeft het toch enkele nieuwe toevoegingen gedaan die er bonk op zijn, zoals de mogelijkheid om met twee Assassijnen te spelen, een bende die je moet beheren, ontvoerings- en bevrijdingsmissies, de zip-gun, de omgevingen, de wapens. Het feit dat je missies op verschillende manieren kan voltooien, zorgt ook voor een hoge herspeelbaarheidsfactor.
Assassin’s creed is gewoon zo’n reeks die elke gamer op zijn rek heeft moeten staan, ook al heeft het enkele missers op zijn palmares (ik kijk naar jou, Unity). AC: Syndicate hoort hier zeker niet bij en gaat terug naar de roots van de serie met de prachtige omgeving, spannende missies, diepgaande personages en uitstekende muzikale begeleiding. Ondanks dat Syndicate trouw bleef aan de dingen die de serie groot maakten, heeft het toch enkele nieuwe toevoegingen gedaan die er bonk op zijn, zoals de mogelijkheid om met twee Assassijnen te spelen, een bende die je moet beheren, ontvoerings- en bevrijdingsmissies, de zip-gun, de omgevingen, de wapens. Het feit dat je missies op verschillende manieren kan voltooien, zorgt ook voor een hoge herspeelbaarheidsfactor.
-
Verhaal
-
Gameplay
-
Grafisch
-
Audio
-
Herspeelbaarheid
Bron: Sensei Gaming
