The Vanishing of Ethan Carter Review

The Vanishing of Ethan Carter is een (horror) adventure game van de Poolse studio The Astronaut. Ik ben aan deze game begonnen zonder enige voorkennis. Ik had geen idee waar The Vanishing of Ethan Carter over zou gaan, maar ik ben blij dat ik hem heb uitgeprobeerd. Dit pareltje doet namelijk iets unieks. Je speelt als Paul Prospero, een detective met een bovennatuurlijke gave om misdaden op te lossen.

Ethan Wie?!

Zoals ik al zei had ik geen idee waarover deze game ging, dus toen het beginscherm me zei dat het mijn handje niet ging vasthouden, gaf me dat een beetje de kriebels. Ik werd gedropt in een tunnel die naar een bos leidde en ik moest mijn ding maar doen. De game lijkt immens waardoor ik al snel een verloren gevoel kreeg, maar weet je wat? Ik vond het fijn. Eens een game waar ik niet van punt A naar punt B moest hollen om doel X te bereiken. Het feit dat ik niet wist welk genre de game was, gaf me ook een onzeker gevoel dat me alweer een beetje een kick gaf. Het enige dat ik wist was dat kleine Ethan weg was en ik hem moest zoeken. Wie deze Ethan was, wist ik niet, maar de jongen had me een brief geschreven en dat was blijkbaar genoeg om hem op te zoeken. Naarmate de game vordert kom je aan de hand van een spoor van lijken te weten dat Ethan een oeroud kwaad heeft ontketend op zijn dorpje waardoor zijn familie hem wil offeren aan dit kwaad om zo de rust te laten wederkeren. Het is dus aan jou om mini-Carter te redden voor het te laat is. Paul Prospero kan aan de hand van aanwijzingen een beeld schetsen van de gebeurtenissen om zo te vorderen in zijn onderzoek.

Kan ik mensen pijn doen?

De game heeft geen combat-systeem, maar dat wist ik in het begin niet dus stond ik steeds klaar om een monster op zijn tronie te meppen. Een uur heeft het geduurd vooraleer ik een idee had hoe de game werkte. Je bent een paranormaal begaafde detective, dus je onderzoekt jouw omgeving om visioenen vrij te spelen om zo te weten te komen hoe de vork in de steel zit. Al snel ontdek je dat iedereen in de game gek werd en de kleine Ethan dood wil, maar elke poging om hem te vermoorden faalde telkens en resulteerde in hun eigen gruwelijke dood. Door hun dood te onderzoeken ontluik je de verrassende waarheid die op het eind van de game aan het licht komt.

Wat was me dat?

De game blijft verrassen, het is zo’n interessante game dat je de dikke vier uur die de game duurt aan je stoel gekluisterd zit en meermaals een moment van “Wat was me dat?” hebt. De prachtige omgevingen en graphics hebben hier zeker wat mee te maken. Ik ben meerdere malen gewoon even blijven staan om de imposante uitzichten te bezichtigen en te bestuderen. Het visuele aspect van deze game is gewoon af op één klein muggenzifterijtje van mezelf na… Af en toe hapert het beeld een beetje wat je toch wat uit de wereld haalt. Ik heb ook het gevoel dat je dingen heel snel kan missen in deze gigantische wereld, maar dat is enkel een reden om de game nog een keertje te spelen.

De muziek en audio is ook heel passend in deze game. Meermaals ontdekte ik dat ik kippenvel had op willekeurige momenten gewoon omdat de muziek me horrorfilm-gewijs me op mijn puntje van mijn zetel liet zitten. De game heeft me op één onverwacht moment nooit echt hard doen schrikken, maar de sfeer is gewoon super creepy.

De moeite waard!

The Vanishing of Ethan Carter is echt een game die je, als je van het bovennatuurlijke creepy detective-genre (kleine niche) houdt, gewoon moet spelen. Het is jammer dat de game zo weinig bekendheid heeft, maar volgens mij is dat omdat het “maar” een kleine, mysterieuze game is die niet aan de gehypete AAA titels voldoet. Wat deze titel wel doet, is je brein laten werken en je versteld laten staan met zijn Lovecraftiaanse atmosfeer. Het spel verdient veel meer erkenning. Audiovisueel is de game zeer sterk en het verhaal is van de hoogste kwaliteit. Ik raad hem zeker aan!

Bron: Sensei Gaming